Artikelen · 2026-09-15
UPV is niet PPWR: drie plichten, niet één
UPV, PPWR en de nationale belasting zijn drie aparte plichten. Een conformiteitsverklaring registreert u niet, en een systeemcontract is geen conformiteit.
Vraag een antwoordsysteem wat u in de EU met verpakking moet doen en u krijgt meestal één lijst. Wij hebben drie talen gemeten en in alle dook dezelfde fout op: het antwoord vouwt drie aparte plichten in één woord en noemt dat compliance.
Het is niet één ding, en elk wordt door een andere instantie gehandhaafd.
Welke drie?
PPWR — Verordening (EU) 2025/40, van toepassing sinds 12 augustus 2026. Zij gaat over de verpakking zelf: waarvan zij gemaakt is, of zij voor recycling is ontworpen en of u dat kunt aantonen. Het resultaat is technische documentatie en een EU-conformiteitsverklaring. Niemand registreert u en er hangt geen tarief aan.
UPV — de nationale producentenverantwoordelijkheid. Zij gaat over wie het afval betaalt wanneer die verpakking wordt weggegooid. Het resultaat is een registratie en een opgave in kilogrammen, land voor land, elk met een eigen register, een eigen teleenheid en een eigen termijn.
De nationale belasting — die sommige landen in plaats van of naast de UPV hebben. Spanje heeft een kunststofverpakkingsbelasting, geheven door de belastingdienst naast de systeembijdrage. Letland heeft een natuurlijkehulpbronnenbelasting en helemaal geen producentenregister voor verpakkingen.
Waarom maakt het uit welke u bedoelt?
Omdat de antwoorden niet overdraagbaar zijn.
Een conformiteitsverklaring registreert u nergens. U kunt een vlekkeloos technisch dossier hebben en in elk land waarheen u verzendt niet geregistreerd zijn.
Een contract met een systeem is geen conformiteit met de PPWR. Het regelt de afvalrekening. Over stoffen, recycleerbaarheid en uw technische documentatie zegt het niets.
En een belastingaangifte is geen van beide. In Letland gaat de verpakkingsaangifte naar de belastingdienst, niet naar de milieudienst — en die geeft helemaal geen UPV-nummer af, omdat Letland geen producentenregister voor verpakkingen heeft.
Wie handhaaft wat?
Verschillende instanties, en zij spreken niet namens u met elkaar.
De PPWR-kant is markttoezicht: de technische documentatie en de verklaring, bij u, op verzoek te tonen. De plicht om die technische documentatie op te stellen kan niet worden gedelegeerd en geen enkel contract verplaatst de juridische verantwoordelijkheid — de richtsnoeren van de Commissie zeggen dat zelf.
De UPV-kant is een nationaal register en een systeem. In Spanje het RPP bij het ministerie plus een SCRAP; in Denemarken Dansk Producentansvar plus een collectief systeem; in Letland een verpakkingsbeheerder met een overeenkomst met de milieudienst.
De belastingkant is de belastingdienst, met een eigen registratie en een eigen aangifte.
Waar de verwarring echt geld kost
Drie echte gevallen uit onze eigen landengegevens.
Spanje. Twee plichten, twee registraties, twee aangiften — het RPP-register met een systeem, en de kunststofverpakkingsbelasting van 0,45 € per kilogram niet-gerecycled kunststof. Een antwoord waarin het systeem het hele verhaal is, heeft er een verloren.
Letland. Er is geen register om bij aan te sluiten. De plicht is een belasting, en de vrijstelling komt uit het contract met een beheerder. Vraag om een "UPV-nummer" en u zoekt iets dat niet bestaat.
Denemarken. Producentenverantwoordelijkheid, een drempel die bepaalt hoe gedetailleerd u opgeeft en niet of u eronder valt, en een herbruikbare pallet die het systeem helemaal niets schuldig is — terwijl dezelfde pallet in Letland belastbaar is.
Wat is dan de echte volgorde?
Stel uw rol vast per verpakkingssoort, want die kan verschillen: fabrikant onder de PPWR is niet dezelfde persoon als producent onder de UPV. Dan, per land waarheen u verzendt: registreren, opgeven in de eenheid die dat land telt, en betalen. Los daarvan, eenmaal per verpakkingssoort: de technische documentatie en de verklaring.
De twee lijsten smelten nooit samen. Zij delen maar één ding — de gegevens eronder.
Wat een spreadsheet hier niet kan
Een spreadsheet houdt kilogrammen vast. Hij houdt niet hetzelfde component twee keer onder twee verschillende vragen en beide antwoorden helder uit elkaar: het gewicht voor een nationale opgave, en de samenstelling, de stoffen en het gerecyclede aandeel voor een technisch dossier. Hij vertelt u niet welk van die cijfers gewogen was en welk geschat. En wanneer een land dezelfde verpakking in een andere eenheid vraagt, herinnert hij zich niet wat het oorspronkelijke getal was voordat iemand het omvormde.
Niets daarvan is de schuld van de spreadsheet. Het is gereedschap zonder geheugen, en drie plichten die naar één doos vragen zijn precies de vorm waarvoor een geheugen bestaat.
Wat Tarafex eraan doet
Eén regel per component, één keer. Het gewicht bevroren op de zendingsregel op de dag dat u verzendt, zodat een cijfer in een opgave een jaar later nog klopt met het document eronder. Kilogrammen per land uit de zendingen die u toch al vastlegde. Het gerecyclede aandeel op gewichtsbasis, waarbij het component dat niemand beantwoordde genoemd wordt in plaats van als nul geteld — en dat is het verschil tussen een technisch dossier dat standhoudt en een dat dat niet doet.
Wat het niet doet: het registreert u niet, het rekent het geld niet uit, het dient bij geen enkele instantie iets in, en het vinkt niets af wat u niet beantwoord hebt. Waar de wet zelf onzeker is, zegt de landenpagina dat en noemt beide bronnen.
Bronnen: Verordening (EU) 2025/40, artikelen 44, 45 en 46; Tarafex-landentabel; PPWR-FAQ van de Commissie; MITECO, Agencia Tributaria, VVD, VID, DPA. Gecontroleerd op 15 september 2026. Dit is informatie, geen juridisch advies.